Eίναι γνωστό πως μέσα στην κοινωνία τα άτομα με αναπηρία συχνά εκλαμβάνονται λανθασμένα ως “χωρίς σεξουαλική επιθυμία” ή ως “πολύ αθώα” για να εκπαιδευτούν σχετικά με τη σεξουαλική και συναισθηματική συμπεριφορά: οι μύθοι για την αναπηρία και τη σεξουαλικότητα αποδεικνύονται διάχυτοι στην κοινωνία μας. Αυτές οι στερεοτυπικές και τυποποιημένες αντιλήψεις για την αναπηρία διαδίδονται επίσης μέσω των κυρίαρχων καναλιών των μέσων ενημέρωσης, όπως ταινίες, τηλεοπτικές σειρές, μέσα κοινωνικής δικτύωσης και πορνογραφία. Αν και τα τελευταία χρόνια έχουν υπάρξει καλύτερα παραδείγματα αναπαράστασης των ατόμων με αναπηρία, όπως ο Ισαάκ στο Sex Education, δυστυχώς, τα άτομα με αναπηρία στα μέσα μαζικής ενημέρωσης εξακολουθούν συχνά να αντιμετωπίζονται με οίκτο ή/και να “απογυμνώνονται” από τη σεξουαλικότητά τους. Θεωρείται ότι είναι, εκ των πραγμάτων, “ασεξουαλικοί” ή ότι έχουν πολύ σοβαρότερα προβλήματα να αντιμετωπίσουν και γι’ αυτό δεν ασχολούνται με την ερωτική ζωή. Τα σώματα με αναπηρίες είναι επομένως αόρατα και παιδαριώδη σε αναπαραστάσεις που, πολύ συχνά, αποτυγχάνουν να περιγράψουν την πραγματικότητα των ατόμων με αναπηρίες, τα οποία, όπως όλοι οι άνθρωποι, έχουν την ανάγκη από μικρή ηλικία να ανακαλύψουν το σώμα και τη σεξουαλικότητά τους.
Η παρουσία αυτών των ψευδών μύθων, των αρνητικών στάσεων, των στερεοτύπων, των προκαταλήψεων και των στιγματισμών που εισάγουν διακρίσεις εις βάρος των ατόμων με αναπηρία αποτελούν τη βάση ενός κοινωνικού φαινομένου που ονομάζεται “ableism“: ένα διάχυτο σύστημα διακρίσεων και αποκλεισμού που καταπιέζει τα άτομα με νοητική, συναισθηματική και σωματική αναπηρία. Ο αναπηρισμός είναι το αντίθετό του, είναι η πρακτική, η δομή και η συμπεριφορά που κάνει διακρίσεις σε βάρος των ατόμων με αναπηρία.
Ο ableism αφορά επίσης την εικόνα του σώματος και τα ιδανικά. Περιστρέφεται γύρω από την πεποίθηση ότι υπάρχει μόνο μία μορφή σώματος, δηλαδή η σωστή και η φυσική, η οποία είναι λευκή, στρέιτ, cisgender και ανδρική για να μάθετε περισσότερα για την κανονικότητα και τα σώματα. Μπορούμε επίσης να μιλήσουμε για “εσωτερικευμένο ableism“, δηλαδή για τις καταστάσεις εκείνες στις οποίες τα χαρακτηριστικά των συμπεριφορών και στάσεων του ableist εσωτερικεύονται από τα άτομα με αναπηρία.
Υπάρχει ένα σημαντικό κενό γνώσης όσον αφορά τον τρόπο με τον οποίο οι διακρίσεις λόγω ικανοτήτων δημιουργούν και διατηρούν εμπόδια, εμποδίζοντας και παρεμποδίζοντας τα άτομα με αναπηρία να εξερευνήσουν και να εκφράσουν πλήρως τη σεξουαλικότητά τους. Γνωρίζουμε όμως ότι ορισμένες από τις συνέπειες αυτών των “πατερναλιστικών” πιέσεων που επιβάλλει η κοινωνία με την υπερπροστασία και την παιδαγωγία των ατόμων με αναπηρία, δημιουργούν τον αποκλεισμό των ατόμων με αναπηρία από τις δημόσιες και πολιτικές συζητήσεις για τη σεξουαλικότητα, την πιθανή υπονόμευση μιας υγιούς και ικανοποιητικής προσέγγισης όσον αφορά τη σεξουαλικότητά τους και την απώλεια της πρόσβασης στη σεξουαλική αγωγή.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου